Ο Ρόλος και η Ποίηση (Έμμετρη Κριτική)

Κι όταν χάθηκε ο ρόλος και το σανίδι άδειασε από φως της ποίησης ασπάστηκες το χέρι. Σκληρό λεπίδι το μολύβι σου εγίνηκε στα φλογισμένα δάχτυλα, στης φλέβας τ’ αναστημένο αίμα μέρες μαβιές συστρέφεται…

Μείνε

Tο φως ξενύχτησε σωπαίνοντας κι εσύ μιλάς για μιαν αυγή που δεν είδες μπροστά σου χαράζει η νύχτα που κρατάς – ποιός σε τυφλώνει έρεβος βαθύ και παγωμένο παραίσθηση γυμνή σαν μαύρη θάλασσα που π…

Λευκό σεντόνι

Όσο απουσιάζεις τόσο θα έρχομαι το πολλαπλό σου είδωλο μετέωρος αποσπερίτης στα έγκατα των αναληφθέντων.   Όσο σκάβω εξοστρακίζονται κομμάτια καθρεφτάκι και βωμός, θύμησες απατημένες σε χειμερία νάρκη…