Τα παιδιά μας γίναν πουλιά

Παιδιά, πουλιά σακατεμένα γουρμάζουν σε μια νύχτα «τιμούν» τη φάουσα ανεργία δαγκώνουν την ουρά τους τρίζει πάνοπλη η νιότη τους απ΄ τις μεταμορφώσεις. Πότε σακί χωρίς ταυτότητα πότε μύηση στο δέρμα τ…

Ο Ρόλος και η Ποίηση

Κι όταν χάθηκε ο ρόλος και το σανίδι άδειασε από φως της ποίησης ασπάστηκες το χέρι. Σκληρό λεπίδι το μολύβι σου εγίνηκε στα φλογισμένα δάχτυλα, στης φλέβας τ’ αναστημένο αίμα μέρες μαβιές συστρέφεται…

Στους αιθέρες

Σκυριανή η θάλασσα που χειροφίλησες στ’ απόσκιο σου. Ποιας γοργόνας αγκαλιά λιμπίστηκε το γέρμα σου; Ποια κοχυλόπετρα τη νιότη και την ομορφάδα σου; Στις εσχατιές γεννήθηκες εκεί που ισιώνει ο α…

Η ΑΠΟΥΣΙΑ

Με τα θαλασσοπούλια και τις γαζίες φέρνει ο μπάτης  μαζί με τον ίσκιο των άστρων, το φως του πατέρα στο παράθυρο. Μπαίνει μέσα και κάθεται μαζί μας στο τραπέζι. Ύστερα η μάνα σταυρώνει τα χέρια, ψελλί…

ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ (ΚΡΙΤΙΚΗ)

Για την ποιητική συλλογή «Όσα δεν είπαμε» της Εύης Καφούρου, εκδόσεις Όστρια Γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου «ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΙΠΑΜΕ» είναι ο τίτλος της ποιητικής συλλογής της Εύης Καφούρου και η ποιήτρια μας…

Με τη φωνή του Κωνσταντίνου

Όσα ονειρεύτηκα, πεθύμησα κι αγάπησα στις αξόδευτες μέρες μου, η ώρα του κατακλυσμού τα πρόδωσε. Τώρα που βρήκα μια αγκαλιά στο σύννεφο -μην ανησυχείς άλλο- έχτισα τον παράδεισό μου μάνα, άφησα πίσω τ…

ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ ΑΡΓΥΡΗ ΣΦΟΥΝΤΟΥΡΗ

«Εκεί που σμίγει ο Ελικώνας με τον Παρνασσό» σε δίσεκτους καιρούς, γεννήθηκε ο Ποιητής κι ο Άνθρωπος των στοχασμών.   Εκεί στο Δίστομο, η γης που σώπασε γυαλί και στου κορμιού της το μαρτύριο έτρ…

ΣΤΑ ΧΑΪΚΟΥ ΤΟΥ ΑΛΓΟΥΣ

Ειρηνογράφο πρεσβευτή σε νοματίζω στο ανασάλεμα τ’ ανάκατου του κόσμου. Στερνόφιλοι στον Άνθρωπο οι στίχοι σου ματώνουν, σαν νογούν της σάρκας τις άκοπες απώλειες. Ματώνει η γη σου, ροκάνι ο άτεγκτος …

ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΘΑ ΦΟΡΩ

Στον τόπο όπου γεννήθηκα φυτρώνει η μέντα και ο δυόσμος. Στο κιούπι τους αγκυροβόλησαν οι ρίζες μου. Μα εγώ το μαύρο θα φορώ, μαύρο σαν τον κλειδούχο του θανάτου. Πενθώ για ένα άδειο σπίτι στον πέτριν…