Λευκό σεντόνι

Όσο απουσιάζεις τόσο θα έρχομαι το πολλαπλό σου είδωλο μετέωρος αποσπερίτης στα έγκατα των αναληφθέντων.   Όσο σκάβω εξοστρακίζονται κομμάτια καθρεφτάκι και βωμός, θύμησες απατημένες σε χειμερία νάρκη…

Ανοιξιάτικο φεγγάρι

Πίσω από το μεγάλο δέντρο φάνηκε τ’ ανοιξιάτικο φεγγάρι, πίσω απ’ τις σκιές πρόβαλλαν τα πιο όμορφα αστέρια. Σκιές πολλές που χορεύουνε στη σιγαλιά μιας απέραντης νύχτας, ματιές που φέγγουν δυνατά στο…

Δύο μέρες, είκοσι ώρες και δέκα λεπτά χωρίς Fb

Καμιά επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Με άφησαν μόνο και έρημο. Δεν πρέπει να παραπονιέμαι, ήταν μια φυσική κατάληξη των πραγμάτων, όπως η βροχή που είναι έτοιμη να πέσει, όταν ο ουρανός έχει μαυρίσει. …

Η ΑΠΟΥΣΙΑ

Με τα θαλασσοπούλια και τις γαζίες φέρνει ο μπάτης  μαζί με τον ίσκιο των άστρων, το φως του πατέρα στο παράθυρο. Μπαίνει μέσα και κάθεται μαζί μας στο τραπέζι. Ύστερα η μάνα σταυρώνει τα χέρια, ψελλί…

Τι είναι η ζωή;

Η ζωή τελικά για μένα, ίσως είναι ένα κορίτσι μικρό, που σε φωνάζει “Μπάμπι!” Σε ξυπνά στις τέσσερις το πρωί (εσύ καταταλαιπωρημένος από μεγάλο ταξίδι) -φοβάται, λέει, το σκοτάδι- εσύ συμφ…

Ο Ήλιος του Φλεβάρη

Είδωλα χάνονται κάτω από σκιές, περπατούν ανάμεσα σε καθρέφτες. Πολλαπλασιάζουν το Εγώ τους στους αντικατοπτρισμούς του εφήμερου. Κραυγάζει η μοναξιά τους. Πνίγουν την αλήθεια σε παγωμένες λίμνες το Φ…

Κούκλα του κουτιού

Το πανηγύρι άστραφτε σαν πυγολαμπίδα σε καλοκαιρινό βράδι. Οι ήχοι της εξοχής θάβονταν μέσα στη νύχτα, στο σκοτάδι της απουσίας του φεγγαριού, κάτω από τη σκαμμένη γη των αγρών. Κατά τη συνήθεια, η μι…

ΟΡΙΖΟΝΤΙΩΣ ΚΑΙ ΚΑΘΕΤΩΣ

Ένα οριζοντίως, από άλφα με επτά γράμματα. «Άστεγος», αρμόζει και το «άνεργος». Τέσσερα καθέτως, από έψιλον με επτά γράμματα. «Επείγον», συνάδει και το «επαίτης». Δύο οριζοντίως, πέντε γράμματα από πι…

Είμαι το κύμα και είσαι η αμμουδιά

Είμαι το κύμα και είσαι η αμμουδιά. Άσε με να χαϊδέψω σαν κύμα τ΄ απαλό σου σώμα, να φτάσω μέχρι την αγαπημένη σου μορφή και να τη δροσίσω. Είμαι η θάλασσα και είσαι ο βράχος. Άσε με να ορμήσω πάνω σο…

Πού πηγαίνουν τα πουλιά για να πεθάνουν;

Καθόμουνα στο μικρό μου μπαλκόνι με μέτρια διάθεση εξ’ αιτίας των όσων ακούμε και βλέπουμε γύρω μας αφ’ ενός και με μια απροσδιόριστη αδιαθεσία αφ’ ετέρου. Για παρέα μου είχα έναν γλυκόπικρο καφέ φίλτ…