Ο ΠΑΓΙΔΕΥΜΕΝΟΣ ΚΥΚΝΟΣ

Είμαι μιας κάποιας αρκετά προχωρημένης ηλικίας θα έλεγα, μα στη διάρκεια της ζήσης μου δεν θυμάμαι να αντιμετώπισα τέτοιο βαρύ Χειμώνα διαρκείας, σαν τον φετινό. Κάλυψε εκτός από το τρίμηνο που του αν…

ΘΑΛΑΣΣΑ

«Είσαι μια θάλασσα», είχε πει ο Ιάσονας μετά τον τσακωμό μας στο σχολείο. Κι εγώ τον πίστεψα. Γιατί ήξερα πως ήμουν. Πάλι βράδυ γύρισε. Ο πατέρας μου. Ακόμα μια φορά που. Ακόμα μια φορά που το σπίτι γ…

ΜΙΑ ΗΛΙΟΛΟΥΣΤΗ ΜΕΡΑ

Η μικρή Μαρλέν δεν μπορούσε να κρύψει τη χαρά της. Φόρεσε τα καινούρια της ρούχα και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Ίσιωσε με τα χεράκια της το κίτρινο φόρεμα με τις κεντημένες μαργαρίτες. Θαύμασε τα λευκά…

ΤΟ ΧΡΩΜΑ

Περνούσα μια – μια τις φωτογραφίες. Πορτρέτα κι εικόνες στο χρώμα της γης που μιλούσε. Ο κόπος κι ο ιδρώτας του ζωγράφου αποτυπωμένος με λάδι πάνω στο κάδρο του. Μιλούσαν τα έργα και συ σμιλευμένος με…

ΠΕΦΤΑΣΤΕΡΙΑ

Τις νύχτες, είναι άλλος. Η ψυχή του δραπετεύει στο σκοτάδι. «Πεινασμένη», τις κλεμμένες ώρες, τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα αρπάζει, να σωθεί. Kάθε πρωί ο ίδιος φόβος. Μην την χάσει. Μη του θυμώσει κι αρν…

ΤΟΠΟΣ

«Και πώς θα περιέγραφες αυτόν τον τόπο;» Η ερώτηση έφυγε ελαφριά σαν πούπουλο, την ένιωσα γλυκιά στα χείλη μου. Αυτός κοιτούσε προς τον ορίζοντα, εκεί οπού ο ήλιος έπαιζε σαν μικρό παιδάκι και προσπαθ…

ΚΑΡΑΒΕΣ ΣΤΗ ΣΤΕΡΙΑ

Ο συριγμός… Θέλω να πω, σαν το πανί – ο φλόκος να πει κανείς; –  σκίζεται, κάνει αυτό το συριγμό. Σα να σχίζεται χαρτί. Μπορεί κι η ψυχή μου… Γιατί ποιος έχει ακούσει τον ήχο από το σκίσιμο μιας ψυχής…

ΤΑ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Κοίταξε τον εαυτό της στο καθρέφτη. Ανάμεσα στους άψυχους αντικατοπτρισμούς, εντόπισε ένα σώμα παραλυμένο από φόβο. Το περίγραμμά του έμοιαζε με κινούμενη παραμόρφωση που άλλαζε χαρακτήρα σε κάθε ανεπ…

ΟΛΑ ΑΥΤΑ

«Χαμήλωσε επιτέλους, χαμήλωσε λίγο την τηλεόραση», λέω στο γιο μας κι αυτός με υπάκουσε με δυσαρέσκεια. Τα δικά σου μάτια, Δήμητρα, γεμάτα απάθεια, ως συνήθως. Ο Χάρης μας, εκφραζόταν πάντα δίχως συστ…

ΤΟ ΗΛΙΟΤΡΟΠΙΟ

Το νήμα της ζωής τυλίγεται γύρω απ’ το αδράχτι της μοίρας, αλλά είναι αόρατο και γι’ αυτό πολλές φορές το λησμονούμε. Ήταν φθινόπωρο κι ο ήλιος είχε βυθιστεί στην αχανή αγκαλιά του ορίζοντα. Πάσχιζα μ…