Η ΛΥΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΧΑ ΕΝΑ ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑ

Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσα να ελευθερώσω το καναρίνι μου. Να ανοίξω το πορτάκι από το κλουβί του και να δραπετεύσει κλεφτά από κάποιο παράθυρο από αυτά που ζωγραφίζω με κάρβουνο στους τοίχους του κελι…

ΚΙΝΟΥΜΕΝΗ ΠΟΛΗ

Το τζάκι σιγόκαιγε στην οδό Μητροπόλεως. Εκείνη ανακάτευε τα ξύλα με γυαλιστερά μάτια που οραματίζονταν εκείνον.  Φόρεσε ένα εφαρμοστό τζιν με σκισίματα και χύθηκε στη βροχερή Θεσσαλονίκη. Ο κόσμος πη…

ΣΤΟΝ ΠΟΙΗΤΗ ΤΟΥ ΔΙΣΤΟΜΟΥ ΑΡΓΥΡΗ ΣΦΟΥΝΤΟΥΡΗ

«Εκεί που σμίγει ο Ελικώνας με τον Παρνασσό» σε δίσεκτους καιρούς, γεννήθηκε ο Ποιητής κι ο Άνθρωπος των στοχασμών.   Εκεί στο Δίστομο, η γης που σώπασε γυαλί και στου κορμιού της το μαρτύριο έτρ…

ΣΤΑ ΧΑΪΚΟΥ ΤΟΥ ΑΛΓΟΥΣ

Ειρηνογράφο πρεσβευτή σε νοματίζω στο ανασάλεμα τ’ ανάκατου του κόσμου. Στερνόφιλοι στον Άνθρωπο οι στίχοι σου ματώνουν, σαν νογούν της σάρκας τις άκοπες απώλειες. Ματώνει η γη σου, ροκάνι ο άτεγκτος …

ΓΛΥΠΤΩΝ ΠΑΛΙΝΝΟΣΤΗΣΙΣ

Με Θεού, οι Αρχαίοι, κανόνα, το χρυσό, Περικλέους, αιώνα, δημιούργησαν τον Παρθενώνα, σμαραγδένια, του κόσμου, κορώνα, διθυραύνων ευήχων μνημείο, αναφοράς, του κόσμου, σημείο, στέλνοντας, σε δόξας  Κο…

ΈΡΩΤΑΣ ΠΑΝΩ ΑΠ’ ΤΑ ΧΑΛΑΣΜΑΤΑ

Με την σκέψη πάλι θα βυθιστώ στο άσπρο, στο γαλάζιο του ουρανού. Ακολουθώ την ριπή του ανέμου για να ‘ρθω αστραπιαία κοντά σου. Εκεί που το περιβόλι της χαράς, ανθισμένο μας καλωσορίζει και το χώμα αν…

ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ ΦΟΒΟΥ

Στη χαρμολύπη που σαν πέπλο καλύπτει Την εποχή που μόνο προστάζει φυγή Εκεί που δεν με κράτησαν τα πόδια μου ορθό Στον έρωτα που δέσμιο μέσα μου κρατώ   Στις ραγισμένες καμάρες των άνυδρων χειλιώ…

ΑΙΓΑΙΟ

Ι Με περισσή σμιλεύω δίψα της μνήμης μου το αλφάβητο πρώτο γράμμα ο έρωτας, ύστερο η θνήση. Το διάμεσο, φωτιά που καίει το αίμα μου!   ΙΙ Τη ζωή μου ξοδεύω στην αρμύρα της θάλασσας, για να διδαχτ…

Η ΣΚΙΑ ΕΝΟΣ ΑΠΙΑΣΤΟΥ ΕΓΩ

Δεν ξημερώνει μέρα που να μην χαθώ στα πάνδεινα και τις πληγές του κόσμου. Κι ας έμαθα να ζω αλλιώς μες των βροντών τον χαλασμό, όλο χαρά ο ήλιος με πηγαίνει αλλού, σε ουτοπίες και άγραφα βιβλία. Μα σ…

ΑΠΑΝΕΜΙΑ

Ανέμιζε το πέπλο κατάχαμα Το σώμα της είχε πάρει μορφή άυλη Το κορμί μαρτυρούσε απείθεια συμφωνίας Διαμαρτυρόμενης  αυτοκυριαρχίας.   Τα χέρια ήταν παγερά, απόμακρα, απόμερα Από την ελαχιστοποίησ…