ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

«Σ’ ένα τραπέζι από έβενο» μες στης δρυάδας τους χτύπους με τη σιωπή σου γράφεις, υμνείς την αλήθεια αλήθεια που ξεθώριασε στου χειμώνα το ψύχος. Και ταξιδεύεις με την ανάμνηση μιας φωτογραφίας της νι…

Κι εσύ ο Άνθρωπος (Έμμετρη Κριτική)

Ανταύγειες γαλήνης οι φθόγγοι σου πλεξούδες αγάπης και μια ψυχή όπου δακρύζει με το πετάρισμα της πεταλούδας.   Να ταξιδέψεις λες ως την άκρια του ορίζοντα εκεί όπου απλώνεις το ξαφνιασμένο σου ό…

Στης Αρένας τα Ποιήματα (Έμμετρη Κριτική)

Σαν χρίστηκες άνθρωπος σαν έγινες γυναίκα και έγδαρες τα έσω τα χείριστα ξεγύμνωσες τα χαλκευμένα εγκόσμια και δίπλωσε από τον πόνο η μήτρα, θράσεψε ο στίχος σου στης αρένας τα ποιήματα. «Αχνίζουν οι …

Αναζητώντας τα μυστικά των Ευ (Έμμετρη Κριτική)

Της Ηλείας κόρη, θωρώ σε στης Αρχαίας Σαμίας το κάστρο να ανεμίζεις υψίστια. Το συνοδό της σκέψης σου τ’ άστρο στης ψυχής σου το άρρητο κατοικεί αναζητά χνάρι ανθρώπου κι ανασαίνει στο κενό της αβύσσο…

Στις φλέβες της ποίησης (Έμμετρη Κριτική)

Μεταλαβιά στο «κοχύλι του ήλιου» και θείο νάμα το ξίφος της γραφίδας σου. Ο ποιητής της Μάνης ο βάρδος του βότσαλου και της πέτρας με «τα παιδιά του πουνέντε» με τις οδύνες να χτίζουν τα σπλάχνα, αυθε…

Ταγμένος στον αείφθογγο μέλλοντα (Έμμετρη Κριτική)

Μια χθαμαλή ακροβραχίδα και πώς να αγγίξω το σμιλεμένο κορφοβούνι;   Σαν αμφορέας, με μια σύναξη από αγρύπνιες στα ιδεώδη όπου οι λέξεις ηχούν κι οι στοχασμοί δονούνται, υπηρετείς με σθένος το στ…

Στον ποιητή που γραδάρει τα οξέα του ποιήματος (Έμμετρη Κριτική)

«Όπως παλιός τεχνίτης πέτρας Ηπειρώτης» με το μεράκι άκρατο που χτίζει τ’ αγεφύρωτο, έτσι «μεταχειρίζεσαι τις λέξεις» κι όλο σταλάζουν ίδρωτα και μοναξιά. Αγγίζουν της διάψευσης τη διδαχή τη θλίψη, το…

Η άρπα του Λίνου (Έμμετρη Κριτική)

Στις ταξιανθίες των στοχασμών σου μας ταξιδεύεις συμπαντικά και απέριττα. Μεσοπέλαγα της ζωής σου με τους στίχους σου μοχλεύεις των αστεριών το φευγιό, τραγουδάς των πουλιών το νερένιο κελάρυσμα σαν ρ…

Ο Ρόλος και η Ποίηση (Έμμετρη Κριτική)

Κι όταν χάθηκε ο ρόλος και το σανίδι άδειασε από φως της ποίησης ασπάστηκες το χέρι. Σκληρό λεπίδι το μολύβι σου εγίνηκε στα φλογισμένα δάχτυλα, στης φλέβας τ’ αναστημένο αίμα μέρες μαβιές συστρέφεται…

Μια ιδέα

Είπα να αφήσω τα όπλα μου στο σπίτι Κάτι ιδέες ανέφικτες και μία σκέψη που επινόησε άλλος πριν από εμένα. Τίποτα άξιο λόγου δηλαδή.   Τα βέλη της Αυγής, έτσι όπως ήμουν δίχως πανοπλία απροστάτευτ…