Στον ποιητή που γραδάρει τα οξέα του ποιήματος (Έμμετρη Κριτική)

«Όπως παλιός τεχνίτης πέτρας Ηπειρώτης» με το μεράκι άκρατο που χτίζει τ’ αγεφύρωτο, έτσι «μεταχειρίζεσαι τις λέξεις» κι όλο σταλάζουν ίδρωτα και μοναξιά. Αγγίζουν της διάψευσης τη διδαχή τη θλίψη, το…

Πλαγιά

Το bonsaistories σάς προτείνει το νέο μυθιστόρημα της πολυγραφότατης συγγραφέως Λένας Μαυρουδή Μούλιου, “Πλαγιά” από τις Εκδόσεις Πνοές Λόγου και Τέχνης. Η Λένα Μαυρουδή Μούλιου γεννήθηκε …

Αυτοάνοσα αισθήματα

Για να ερμηνεύσω την προθανάτια ασάφεια της ύπαρξης έπρεπε κάτι ν’ αλλάξω Έκτισα στο πρόσωπό μου περίοπτους καθρέφτες κι έκανα ό,τι με πρόσταξε ο παρεμπίπτων εαυτός Μετακίνησα μ’ εκείνο το άλλο χέρι τ…

Η άρπα του Λίνου (Έμμετρη Κριτική)

Στις ταξιανθίες των στοχασμών σου μας ταξιδεύεις συμπαντικά και απέριττα. Μεσοπέλαγα της ζωής σου με τους στίχους σου μοχλεύεις των αστεριών το φευγιό, τραγουδάς των πουλιών το νερένιο κελάρυσμα σαν ρ…

Κρίση πανικού

Δεν αισθανόμαστε καλά. Προγραμματισμένες εξετάσεις, ψάχνοντας σε παθολογικά αίτια τα συμπτώματα δυσφορίας και κακοκεφιάς. Να που όμως τα αποτελέσματα βγαίνουν άψογα, δεν πάσχουμε από κάτι παθολογικής …

Ο Χορός

Η ένταση δεν είναι απαραίτητα δυσάρεστη. Δεν μπορεί να οφείλεται μόνο στην «αφαίρεση» ή στην πιθανότητα «ολοκλήρωσης» και στην «αντικατάσταση» των κινήσεων αλλά στο λόγο δύο, μεταξύ των υπολοίπων ποιο…

Η μαμά μου

Η μαμά μου… Πολλά επίθετα σε χαρακτηρίζουν Αλλά ένα σ’ αγαπώ τα ολοκληρώνει. Η μαμά μου. Το στήριγμά μου και ο άνθρωπος που θέλω να του μοιάσω. Ένα ποίημα ξεχωριστό από τα άλλα γιατί έχει …

Mωβ δάκρυα

Φυσάνε οι θεοί. Αφαιρούν το χιόνι στη δύση του χειμώνα, εκπέμπουν θύελλες στα ύδατα μιας νέας ζωής, ανέμους στα νέφη, προκαλώντας το ζεστό ήλιο.   Φυσούν πάνω στα δέντρα που ανασταίνονται από τα …

Τα οξέα του ποιήματος

Αγαπητοί φίλοι, συγγραφείς και αναγνώστες, Σας προτείνουμε να διαβάσετε την εξαιρετική ποιητική συλλογή του Τάσου Μάντζιου «Τα οξέα του ποιήματος» των εκδόσεων του Καλλιτεχνικού Σωματείου «Έλευσις και…

Αύρα

Φύλλα ξερά, άλλα βουτηγμένα βροχή κι ανάμεσά τους, ριπές απ’ αγέρα, σκληρές, σιδερένιες γροθιές. Γυρίσαμε πίσω στον χειμώνα. Κι όμως, το χέρι σου, καθώς σηκώνεται να φτιάξει αντήλιο, μυρίζει άνοιξη. Κ…